ما اصلاً چيز خيلي خاص و نويي نيستيم.
ما يك عالمه حرف‌هاي چرت و پرت داريم. يك عالمه حرف‌هاي شخمي تخيلي. حرف‌هايي كه دو قرون نمي‌ارزند، حرف‌هاي كليشه‌اي و پوسيده و گنديده، حرف‌هاي كپك زده، اصلاً ما درب چاه فاضلابيم، خوب شد؟!
همه حرف‌هاي ما بودار است. منظورم اين نيست كه بو داده است و پخته است و به مزيد اندرش همه باعث فهم است و درك و شعور. نه بابا، اين خبرها نيست. گفتم كه ما چيز خيلي خاصي نيستيم. البته نه اين كه نباشيم، هستيم. خوبش را هم هستيم. ما جنايتكاريم، ما بدكاره‌ايم (به معني خوبش)، ما در پيتيم، ما مفسد روي ارضيم، اين خفاش شب كه مي‌گفتندها خود خود ماييم. ما هر وقت حس‌اش باشد مي‌رويم توي خيابان راه مي‌رويم و چت مي‌كنيم و سوت مي‌كشيم و مي‌خنديم و خب مي‌داني كه همه اين‌ها يعني جنايت! ما جنايتكاريم.
حالا مرا را شناختي؟! دوگوله‌ات را يك كم به كار بيانداز.
آها! درست فهميدي، ما يك مشت جوانيم. جوان! اگر هنوز ما را نشناخته‌اي بايد براي راهنمايي خدمتت عرض كنم كه قيافه‌ ما احتمالاً خيلي شبيه نردبان يا كلاً هر چيزي كه بشود از آن بالا رفت، است. اگر ها كنيم از توي دهان‌مان بوي قرمه سبزي يا برخي اوقات شير پاكتي ساتع مي‌شود. اين جور كه مي‌گويند گويا دچار بحران هويت شده‌ايم و كشتي عنقريب به طوفان نشسته‌مان هم لنگ‌هايش رفته‌اند هوا، آره!
:::
فلاني، گوش‌ات را بياور جلوتر:"آره" آخري را براي آنهايي نوشتم كه دوست دارند تمام اين خزعبلات را بچسبانند به من و تو، نوشتم تا خيالشان راحت شود و رگ ورم كرده گردنشان بخوابد. حالا تو هم اگر توي دلت مي‌گويي "نه"، تو هم اگر از مايي، پس بيا جلو و بزن قدش. به هر حال شايد اينجا همان جايي باشد كه دنبالش مي‌گشتي. يعني خدا كند كه باشد!
اينجا برای يک عالمه آدم باب و اهل دل جا دارد و ايضا ناباب اهل دق دل! اين تويي که انتخاب مي کنی جزء کداميک باشی.
به فکر رنگ سبز فردا...