سلام باوفا
امروز صبح قبل از اینکه بیام دفتر روزنامه
رفتم سراغ رادیو و رادیو پیام ...
اگر گفتی چه آهنگی گذاشته بود؟!
این آهنگ ناصر عبداللهی:
سرا پا اگر زرد و پژمرده ایم . ولی دل به پاییز نسپرده ایم
چو گلدان خالی لب پنجره . پر از خاطرات ترک خورده ایم
اگر خون دل بود ما خورده ایم . اگر داغ شرط است ما برده ایم...
آخ نمیدونی دلم رفت تا ناکجا آبادهایی که شاید تو هم بدونی کجاهان!
پسره خرس گنده داشت گریه ام میگرفت.
یه لحظه به خودم گفتم کاش یه سیلی آب دار پیدا می شد با این خاصیت که وقتی شلپ خورد وسط صورتم من را برگرداند به وسط وسط دوران دانشگاه و آن جوات آبادهایی که توش سیر و سلوک می کردیم.
برمی گشتم به اصل اصل عصر رفاقت و داداش بودن واسه هم !!
همونجایی که جلو هم زیرشلواری میپوشیدیم و تو سر و کله هم چنگول میپروندیم و از شر این کت و شلوارهای تنگ و اند کلاس راحت بودیم و تازه با لبخند ملیح چاقو از پشت تو کمر هم نمی کردیم..
آخ احسان
دلم هلپ هلپ زمان معکوس می خواد و یه چند تا بر و بچ کثیف عوضی دست و رو نشسته دوست داشتنی فاب!
اما چه کنم که آخر قصه های واقعی فقط باید نوشت :
به فکر رنگ سبز پس فردا...