همه چيز از سنگ اندازي چند ديوانه آغاز شد كه صدها عاقل تا امروزدنبال ختم به خير كردن آن هستند و... البته جاهلان و رقاصان و ماهيگيران آب هاي گل آلود هم در اين مدت بيكار ننشستند والحق خوب از تريبون هايشان استفاده كردند، آنقدر خوب كه عاقلان اصلا ماجرا را فراموش كنند و هر از چندي سنگي ديگر و عده اي تنها براي رفو كردن! اسفند نه چندان سرد سال 84 بود كه قرار شد 3 شهيد گمنام را در دانشگاه صنعتي «شهيد» شريف دفن كنند. جمعيت زيادي براي مراسم آمده بود و همه چيز مهياي يك مراسم خوب و در شأن شهدا. چند ديوانه كم داشت و سنگ براي چاه كه از قضا جور كرده بودند و به موقع هم عمل. به هر نحوي بود مراسم برگزار شد و داستان به روزهاي پاياني سال و نوروز رسيد و كسي زياد كاري نكرد، حرفي نزد و آسيب شناسي هم نشد. اربعين مراسم هم به خوبي يك روز آفتابي و بانشاط يك آيين همدلي برگزار شد و ديوانه اي هم در كار نبود. حتي معترضين روز اول، چهل روز بعد با ارادتي خاص به مراسم اربعين آمده بودند و اظهار پشيماني مي كردند؛ باز هم كسي حرفي نزد، كاري نكرد و آسيب شناسي هم نشد؛ مصداق اول عمل، بعد دستورالعمل! حالا كه روزها گذشته است و كسي ديگر حتي به فكر هم نيست، يكدفعه ماجراي تازه اي مطرح مي شود و همان جاهلان و رقاصان و ماهيگران از كاه، كوهي مي سازند و تيتر مي زنند و عكس و تفصيل و تحليل كه: براي تدفين شهدا در دانشگاه استعلام نشده است- اين را دبيرخانه شوراي عالي انقلاب فرهنگي به ظاهر گفته است.- زخم كهنه سر باز مي كند و خبر به شكلي ماهرانه انعكاس مي يابد و آن روزنامه حرفه اي! كه خيلي دلش مي خواهد آتش زير خاكستر آن ديوانه ها را دوباره شعله ور كند، ماجرايي جديد را طرح مي زند و البته كه ما حرفي نمي زنيم، كاري نمي كنيم و...