معلم يكي از مدارس ابتدايي كرج (باغچه بان18) كار جالبي كرده بود.
اين خانم معلم به دانش آموزان خودش شماره تلفن خدا را داده بود و گفته بود هر وقت به مشكلي برخورديد و چرخ هايتان پنجر شد و زندگي كج و كنجل بازي درآورد برايتان، با اين شماره تماس بگيريد و به خدا گزارش بدهيد تا سه سوته مشكل تان حل شود!
شماره هم اين بود: 24434
بچه ها اينقدر تيز بودند كه بدون توضيح معلم، دوزاري شان افتاده بود كه براي گرفتن اين شماره بايد چه كار كنند و چند ركعت در روز بايد كانكت شوند و با خدا چت كنند!
چند هفته بعد كه اين معلم به خاطر بيماري، بستري شده بود وسركلاس نرفته بود، بچه ها دست به كار شده بودند و رفته بودند سراغ همان شماره تلفن پنج رقمي؛
2 ركعت صبح، 4 ركعت ظهر، 4 ركعت عصر و...
¤¤¤
خود ما هم زماني كه فسقلي بوديم، از اين چيزها زياد بهمان ياد مي دادند. آدرس خدا و صندوق پستي خدا و...
ما هم در نهايت هلو بودن و سادگي، همه اين حرف ها را قورت مي داديم و چه نامه هايي كه براي خدا مي نوشتيم و چه دعاهايي كه مي كرديم و گپ هاي خودماني كه مي زديم با يك رفيق فابريك جون جوني به نام خدا! و چقدر هم برآورده مي شد تماس ها و نذرهايمان. بس كه باور داشتيم اش و زود زود دلمان تنگ مي شد برايش.
نامه هايمان بد خط بود و پر از غلط و غلوط، تلفظ هايمان عصر حجري بود و خنده دار و آخر آخر يك آدم بي سوات اما در عوض تپل و پرملات!
يادم نمي رود روزي كه دسته جمعي براي خدا نامه نوشتيم كه امام زمان(عج) را با پول بليطي كه ما با همان نامه برايش مي فرستيم، بفرستد دنيا و به او بگويد اين اسراييلي ها رحم ندارند، تا همه فلسطيني ها را نكشتند، زودتر بيا!
و حالا امروز...
دلم لك زده براي يكي از آن نامه ها، يكي از آن تماس ها، شماره تلفن ها، يكي از آن دلم برايت تنگ مي شود گاهي ها!
بد خط، پرغلط، كج و كنجل، پرتقالي و بچه گانه اما پوست كنده وخودماني به او بگوئيم اين آرسن لوپن ها نمي دانند كه ما «قدرها را قبر نكرديم» كه حالا با خردشدنش، دست و پا بلرزانيم اما تو ببين كه حتي به قبر هم رحم نمي كنند اين گشنه ها!... بگوئيم اهالي شرم همچنان سيب را به جاي سيم سرمي برند خدا... بگوئيم آقاجان ، جان مادرت بگو كي مي آيي...
بنويسيم در انتظار آن روز باراني هستيم كه آن مرد خواهد آمد در آن!

به فكر رنگ سبز پس فردا...