امتحانا و سؤالاي سنگين، امتحانا و نمره هاي ننگين، امتحانا و تقلباي رنگين، امتحانا و دانشجوهاي غمگين، امتحانا و... تموم شد، بالاخره تموم شد. با همه سختياش بالاخره تموم شد و با آغاز ترم جديد همه نمره ها رو شد.
اما اين امتحاناي نفس گير به مثال يه پس گردني محكم براي اونايي بود كه در طول ترم درس نخونده بودن و يه تنبيه مفصل براي همه اونايي كه لاي جزوه هاي مبارك رو باز نكرده بودن و درس ها رو گذاشته بودن براي شب امتحان.
البته يه چيزي رو مي دوني كمتر كسي پيدا مي شه كه با اين جور پس گردنيا به راحتي ادب بشه!
¤¤¤
چند هفته پيش توي مسابقه سيمرغ كه از شبكه 3 سيما با مجريگري «حسيني» پخش ميشه، مسئول ... دانشگاهمون رو ديدم!!! كسي كه توي دانشگاه همه ازش مي ترسن و حساب مي برن. امضا و تاييد گرفتن ازش بلا و مصيبت بزرگيه. حنجره طلايي و فريادهاي گوش نوازش هم براي خيليا آشناست. حالا توي مسابقه سيمرغ يكي از اعضاي اكتيو گروه سبز شده بود. باورم نمي شد، نمي دوني چه بالا و پاييني مي پريد! قدر قدرت دانشگاه براي چند هزار تومن جايزه ناقابل مثل بچه هاي 13، 14 ساله از در و ديوار بالا مي رفت. هر باري كه ليز مي خورد و با مخ مي خورد زمين، به ياد همه اون داد و فريادايي كه تو دانشگاه سرمون مي كشيد دلمون خنك مي شد و مي تركيديم از خنده. فكر كن، با اون همه اقتدارش، توي مسابقه رفته بود شترمرغ كيش مي كرد. كسي كه تو دانشگاه همه رو سركار مي ذاره و مي فرسته دنبال نخود سياه اون روز خودش رفته بود سركار. شده بوديه فيلم طنز واسه همه. آخر سرهم گروهشون امتياز كم آورد و از مسابقه حذف شد. تا مدتي هم توي دانشگاه اين موضوع واسه همه سوژه خنده شده بود.
مي دوني! وقتي خوب فكر مي كنم مي بينم دورو برما از اين آدم ها زياد پيدا مي شه. در پست هاي مختلف، چه در دانشگاه ها، و چه در مديريت هاي سياسي و اقتصادي و ...
براي خيليا مديريت تبديل به يك «ژست رياست» شده كساني كه بيشتر از آنكه به وظايفشون برسن به دنبال كسب اقتدار در حيطه مسئوليتشون هستن. غافل از اينكه ژست و دك و پز مانند يك ستون پوك و پوسيده، سست و ناپايداره و با هرتلنگر و ضربه كوچكي (مثل اين مسابقه سيمرغ) مي تونه فروبريزه و از بين بره و چيزي كه ماندنيست خدمتيست كه يه مقام مسئول درمقام خودش به ديگران مي كنه. سياست «مديريت مردمي» يا اصطلاحا مديريت بر قلب ها هم از اين موضوع نشأت مي گيره، كه يه مدير خدمت كردن رو جايگزين اينجور رياست كردن بكنه.
پيوست: دي رفت و باز نيايد، فردا را اعتماد نشايد، حال را غنيمت دان كه دير نپايد!