عزاداري براي امام حسين، چيزي بيش از سينه زني، زنجيرزني و راه انداختن هيئت و دسته جات است، يا لااقل براي ما ايراني ها در هيچ زماني و در هيچ برگي از تاريخ گذشته مان محرم به سياه پوشي و اشك و ماتم ختم نشده است.
حسين (ع) و زينب، يزيد و شمر ، علي اكبر و ابوالفضل و ديگرحاضران اين صحنه ماندگار هر كدامشان براي ما تعبيرها دارند فرقي هم نمي كند كدام خودخواه و خودكامه، كدام شاه و كدام ظالم، در كدام جنگ و كدام مجاهد! و در هر برهه اي و شرايطي اين آدم خوب ها و شايد هم آدم بدهاي قصه عاشورا بوده اند كه راهي، روزنه اي و يا گريزي براي گذشتن از سد خودها و خودخواهي ها بوده اند.
ميرزا كوچك خان ها و نواب صفوي ها و همت ها و ...
شايد بشود گفت حكايت حسين براي ملت ما در حكم يك «بزرگراه» است.
بزرگراهي كه هر وقت واردش شدي يا بايد آنقدر بروي و بروي تا به انتها برسي و يا اينكه اگر در ميانه راه كم آوردي و بريدي، راه را خلوت كني تا ديگراني كه تازه نفس اند ادامه بدهند، تا به آخر.
و اگر حافظه تاريخي ات خوب ياري كند، مي بيني هر كجا كه مسيرمان به اين بزرگراه ختم شده، هر كجا كه آدم هاي قصه عاشورا وارد داستان ما شده اند و هر كجا كه پشت شعارهايمان شعور حسيني شكل گرفته همان جا شده ايم تعبير «كل يوم عاشورا و كل ارض كربلا»!
عاشورا تمام نشده و اين داستان سر درازي دارد، اما يك چيز يادمان نرود، يادمان نرود كه اگر امروز يزيدي هست كه بايد با خون حسيني رسوا شود، اگر دشمني داريم كه تشنه خون ماست، چه بسا زاييده غفلت هاي گذشته خودمان باشد و شايد مثل شمر روزي از بين خودمان بوده و يا مثل حر از ياران فرداي ما باشد و درس يزيد شناسي هم درس ديگري از درس هاي عاشوراست.
¤¤¤
راستي، شنبه 22 بهمن بود و تمام خيابان هاي شهر در قرق راهپيمايان...
الحق كه ايراني ها، اين درس را هم خوب پس دادند!