الآن صادق مهدي غفراني كنار من نشسته، كليد كرده كه برگردد. احتمالاً اوضاع صفحه را ديده و چون هنوز يك جو غيرت نسبت به نسل سوم دارد بين سر به بيابان گذاشتن و دوباره ساختن صفحه، دومي را انتخاب كرده است. گريه كردم، زار زدم، حتي دو، سه بار سعي كردم زير آبش را بزنم ولي متأسفانه نشد. يعني حتي سردبير هم آنقدر دوستش دارد كه خوشحالي را از چشم هايش خواندم. خب صادق به زبان ما حرف مي زند. الآن يك نامه اي را نشانش دادم، يكي نوشته: «هي شما مي گوييد دعا كنيد صادق برگردد... خب برمي گردد يا ما بايد همين جوري دعا كنيم»؟!
جريان آمدن من در مدتي كه صادق نبود، جريان آن مرد گلپايگاني شياد شد كه فيزيك و چهره اي تقريباً شبيه رضازاده داشت و كلاهبرداري مي كرد. (خيلي مثال وحشتناكي شد!)
به هر حال رضازاده صفحه برگشت، مرا هم اگر مي شناسيد بخاطر آزار و اذيتي كه به شما رساندم به نزديك ترين كلانتري معرفي كنيد.
خلاصه اين زمستان شور به بهاري ختم شد كه اين صفحه عزيز در آن جان دوباره اي خواهد گرفت. از صادق مطمئنم. هماني است كه شما مي خواهيد. پسر خوبي است، مخصوصاً وقتي قرص هايش را سروقت بخورد.
zoom
يك خوبي ديگر آمدن «او» اين است كه مثل شيشه هاي رفلكسي يا آينه اي نيست كه فقط از يك طرف بشود آن طرف را ديد. شفاف است. من كه حالم از شيشه هاي رفلكسي به هم مي خورد.

زنگ زد تحريريه روزنامه.
حدودا 4-5 روز پيش، گفت يادت هست يك خبري چاپ كرده بودي از بچه هاي ما، «تجمع اعتراض آميز دانشجويان دانشگاه آزاد شيراز در پي نابساماني هاي صنفي در دانشگاه»، گفتم آره، مشكل تان حل شد؟
گفت نه، صورت مسئله به كلي پاك شد! گفتم چطور؟! گفت همه ما نماينده هاي دانشجويان متحصن را اخراج كردند از دانشگاه! گفتم شوخي نكن، گفت كميته انضباطي همين امروز حكم اخراج مان را رسما اعلام كرد، به ما گفتند اين دستور از تهران رسيده است!
تماس گرفتم با دانشگاه آزاد شيراز و خبر تأييد شد. با پيگيري كيهان و نماينده آقا (امام جمعه) در استان فارس، دانشگاه آزاد پذيرفت كه حكم اخراج را به يك ترم محروميت از تحصيل تبديل كند.
دو هفته پيش هم رئيس بسيج دانشجويي دانشگاه آزاد بندرعباس و يكي ديگر از اعضاي اين تشكل به جرم انتشار نشريه اي كه گزيده اخبار كيهان و ساير روزنامه ها را چاپ مي كرد، به يك ترم تعليق از تحصيل محكوم شد.
اين بنده خدا هم مي گفت مسئولين دانشگاه به ما گفته اند اين تصميم از دفتر مركزي تهران آمده و اكيدا دستور داده شده با هرگونه مخالفت و اعتراض، حتي در قالب نامه و نشريه به شدت برخورد شود! و چند مورد ديگر كه همگي آنها از زماني پررنگ تر شد كه دولت جديد، در واكنش به درخواست مردم، شهريه كليه دانشگاه ها از جمله دانشگاه آزاد اسلامي را كاهش داد و تصميم بر اعمال نظارت كمي و كيفي بر اين مجموعه گرفت.
ضمن آن كه برخوردهاي صورت گرفته در روزهاي اخير با دانشجويان، عموما خارج از چارچوب قوانين و آئين نامه هاي انضباطي موسسات آموزش عالي و دانشگاه آزاد بوده اند.
اما جدا از همه اين حرف ها، نكته قابل تأمل اينجاست كه دوران پس از تشكيل دولت نهم، بهترين فرصت را براي محك شعارهاي برخي كانديداها و هواداران نام آشناي آنها كه راي نياوردند، فراهم آورده است. شعارهايي كه هنوز در خاطرات مان هست كه بسياري از آنها حتي به عنوان اتهام به رئيس جمهور فعلي مطرح مي شد؛ از تحمل مخالف و آزادي بيان بگير تا كانال كشي در خيابان ها و قلع وقمع در دانشگاه ها و...
به خصوص و به خصوص آن روزهاي پراسترس آخر و يكي مانده به آن صندوق سفيد!
¤ ¤ ¤
كوچك تر كه بوديم، دائم از روي جدول خيابان ها رد مي شديم و خودمان را مي كشتيم كه به هر بال بال زدني كه شده، از روي جدول نيفتيم.
آن روزها ما تعادل را مشق مي كرديم، مشقي كه بلد بودن آن كلي كلاس مي آورد براي انسان و نابلدي آن هم، حيثيت به باد مي دهد!
و همه اين ها مي شود همان جمله آقا كه در جمع دانشجويان گفت:« تفريطي هاي ديروز، امروز افراطي شده اند و افراطيون امروز، تفريطي هاي فردا خواهند بود و اين هر دو خطرناك است و آن چيزي كه در تمام مسائل بايد به دنبال آن بود، تعادل است.»
به فكر رنگ سبز پس فردا...