يكي بود و يكي نبود.
در زمان هاي گذشته و توي سرزمين خيلي دور از اينجا كه افراد و شخصيت هايش اصلا هيچ ارتباطي با اشخاص حقيقي و حقوقي سرزمين ما نداشتند، يك دهكده زيبا بود.
يك روز كشاورزهاي آن دهكده در زمينه محصولاتشان به مشكلي برخورد كردند. بلافاصله كميته اي ويژه، مسئول پيگيري و رفع اين ماجرا شد. چند روز بعد معلم هاي آن دهكده سر حقوق و مزايايشان اعتراض كردند، كميته ديگري مسئوليت پيگيري اين موضوع را به عهده گرفت.
و روزهاي بعد و بعدتر همين طور هر مشكلي كه براي هر صنف پيش مي آمد، يك كميته چندنفره ويژه براي بررسي ابعاد و ارائه راه حل تشكيل مي شد.
كميته ها هم با توجه به اينكه نمي خواستند شتاب زده عمل كنند و خداي ناكرده تصميم اشتباهي بگيرند، هر كدام چندين جلسه با فاصله هاي زماني طولاني مدت برگزار مي كردند و ابعاد و عمق ماجرا را با وسواس، مورد حلاجي قرار مي دادند.
اما نكته اي كه اين وسط نبايد فراموش مي شد، جمعيت دهكده بود!
جمعيت دهكده آن قدر كم بود كه بعد از چند هفته و تشكيل كميته هاي ويژه، تقريبا تمام ساكنان دهكده عضو يكي از كميته ها شده بودند! يك روز مشكل جديدي در دهكده رخ داد و دانشجوهاي آنجا اعتراض كردند كه رئيس دانشگاه شان شهريه زيادي گرفته است. مسئولين تصميم گرفتند اين بار هم با تشكيل يك هيئت كاملا ويژه مسئله را حل و فصل كنند. اما آدمي نمانده بود كه عضو هيچ كدام از كميته ها نبوده باشد. پس مسئولين تصميم گرفتند بعضي ها اجازه داشته باشند به طور مشترك در چند كميته فعاليت كنند.
كميته تشكيل شد و اعضاي كميته كه از مسئولين سازمان حمل و نقل دهكده بودند، يقه رئيس دانشگاه را گرفتند. اما از قضا اين رئيس دانشگاه عضو كميته رسيدگي به سقوط يك ميني بوس فرسوده به ته دره بود كه متهمانش مسئولين سازمان حمل و نقل دهكده بودند و...
¤ ¤ ¤
اينكه بعدها چه بلايي سر اهالي اين دهكده آمد و سيستم رفع معضلات به چه صورتي درآمد و اينكه آيا اصلا مشكلي حل نشده باقي ماند ياخير، اطلاعات خاص و دقيقي موجود نيست و متأسفانه اسناد آن در اثر گذشت زمان پودر شده و رفته اند هوا!
به هر حال پيام اين قصه حاوي اين نكته است كه تشكيل «كميته هاي ويژه» هميشه يكي از راه حل هاي كاربردي در رفع مسائل بوده و سابقه اي تاريخي دارد و قدرت حل و فصل ريشه اي و عمقي مشكلات را دراختيار مسئولان قرار مي دهد.
به فكر رنگ سبز پس فردا...