تب و تاب دارند!
اين روزها كه گذشت و مي گذرد، خيلي خانه ها پر است از دغدغه و جنب و جوش و تب و تاب.
يكي به رنگ ساك كاروانش حساس است و دنبال ساكي مي گردد كه همرنگ با بقيه باشد. آن يكي اما دغدغه فراموش كردن اعمال را دارد و مي گويد نكند آنجا كه رسيديم فراموش كنم همه را! يكي هم براي بقيه تعريف مي كند كه تا به حال شنيده بوديد كه اگر يكي از زن و شوهر، طواف نساء را درست انجام ندهد، تا ابد به همديگر نامحرم مي شوند؟!
يكي را هم همين چند روز پيش ديدم كه توي بازار دنبال دلار مي گشت و از ناجنسي دلال ها گله مي كرد و خلاصه خيلي از خانه هاي توي ايران اين روزها مسافري دارند كه قرار است برود تا آن طرف ابرها ، در خانه خدا را بزند و بگويد با لباس سفيد آمده ام تا تو باز در روحم نفسي بدمي و با نظر كيميايم كني!
هر سال و هر سال تكرار مي شود، اما تكراري نمي شود.
راستي، بازار التماس دعاها هم اين روزها خيلي داغ بود. قبول كن كه خيلي وسوسه انگيز است وقتي به تو بگويند هر حاجتي كه در نماز حاجي در «حجر اسماعيل كنار كعبه» گفته بشود، خدا برآورده مي كند. آن وقت تو حق داري كه آويزان بابا و مامان بشوي و بگويي: چو از اين كوير وحشت، به سلامتي گذشتي، به شكوفه ها به باران، برسان سلام ما را!
فرودگاه مهرآباد اين روزها وول جمعيت است، مسافر و بدرقه كننده!
بدرقه و صدالبته سفارش سوغاتي.
بگذريم از اينكه بعضي حاجي ها قبل از حج رفتن شان يك روز وقت مي گذاشتند و مي رفتند بازار و سوغاتي را پيش از سفر مي خريدند.
بالاخره حاجي دست خالي كه حاجي نيست!
توي فرودگاه يكي براي بابا بزرگش توضيح مي داد كه دلش از كدام موتورپليس ها مي خواهد، يكي هم مي گفت پارچه يادت نرود، حتماً از جده بخر. ديگري پيشاني مادر را مي بوسيد و مي گفت فقط سالم برگرد و دعا هم يادت نرود و... و يكي ديگر هم در جايي صدايش را شنيدم كه مي گفت:
... و تو اي كه در نقش ابراهيم ظاهرشده اي، در مقام ابراهيم ايستاده اي و برپاي ابراهيم بپا خواسته اي و به دست خداي ابراهيم دست بيعت داده اي!
ابراهيم وار زندگي كن ودر عصر خويش، معمار كعبه ايمان باش.
اي هم پيمان با خدا، اي كه از طواف مي آيي و كار حجت را با طواف نساء به پايان آورده اي و از فنا خويش در خلق طائف، در هيئت ابراهيم برون آمده اي و در جاي معمار كعبه، باني مدينه حرم، مسجدالحرام ايستاده اي و روي در روي هم پيمان خويش- خدا- داري،
سرزمين خويش را منطقه حرم كن
كه در منطقه حرمي،
عصر خويش را زمان حرام كن
كه در زمان حرامي،
و زمين را مسجدالحرام كن
كه در مسجدالحرامي،
كه: «زمين مسجد خداوند است»
و مي بيني كه: «نيست»!
به فكر رنگ سبز پس فردا...