يكي دوهفته پيش براي ديدار با بنده خدايي رفتم دفتر راديو تهران(ميدان ارك)
توي يكي از استوديوهاي آنجا نشسته بودم و مغزم ازفرط صداهاي بلند موسيقي كه وسط پلاتوي مجري پخش مي شد به حد انفجار رسيده بود. پا شدم و از توي استوديو آمدم بيرون.
يك چند دقيقه بعد توي راهروي سازمان چشمم افتاد به مردي كه لنگ لنگان به سمت استوديوي روبرويي ام مي آمد. جلوتر كه آمد ديدم خودش است؛«داريوش جم»!
هنرمندي كه ترانه «ياردبستاني» اش هنوز كه هنوزه پر از طراوت و تازگي و انرژي است وانگار كه كهنه بشو نيست كه نيست.
حالا مجري شبكه راديويي تهران است و ترجيح مي دهد كه درهمين به قول خودش «پاتوق گلوبندكي» بماند و سمت تلويزيون نرود. حالا ديگر حتي علاقه به خوانندگي هم ندارد. يا شايد هم دارد و...
يادش به خير، 7-8سال پيش به دعوت تهيه كننده برنامه راديويي «سرودها و نامه ها» چند بار آمدم توي استوديوي اين برنامه واز همانجا با داريوش جم (مجري برنامه) آشنا شدم.
خلاصه آن روزچند دقيقه اي فرصت كردم كه بنشينم كنارش ويك گپ 5-6 دقيقه اي با او بزنم. اول از همه به او پيشنهاد يك مصاحبه درست و حسابي دادم كه قبول نكرد و دليل قبول نكردنش را هم بي معرفتي برخي صدا و سيمايي ها در دست كاري مصاحبه هاي قبلي اش دانست.
بعد رفتيم سراغ «ياردبستاني من...»، مي گفت خودم هروقت اين آهنگ را گوش مي دهم تمام موهاي بدنم سيخ مي شوند، مي گفت حس مي كنم اين آهنگ را يكي آمده گذاشته درحنجره من ورفته، وگرنه من كجا و همچين آهنگي كجا!
از جم درمورد دفترتحكيم وحدت و اينكه اين آهنگ شده سرود ملي آنها پرسيدم و پرسيدم كه آيا خودش از اين ماجرا راضي هست يا نه؟
آه كشيد وگفت خيلي با اين ماجرا درگير بودم كه به اينها ثابت كنم اين آهنگ ملي است نه متعلق به يك تشكل يا گروه، ضمن اينكه قانوناً هم اشكال دارد. هرچند اين آهنگ اينقدر اصيل است كه به هر كسي پا نمي دهد!
تازه گپ وگفت خودماني مان دورگرفته بود كه چراغ استوديو سبز شد و تهيه كننده برنامه آمد سراغ مجري برنامه اش و جمع ما را به هم زد.
موقع خداحافظي وقتي داشت شماره تلفنم را يادداشت مي كرد، از او پرسيدم قشنگ ترين يادگاري كه تا حالا گرفتي چه بوده؟! شماره را كه نوشت، دست كرد توي جيبش و يك اسكناس 100توماني كه داخل يك كيف پلاستيكي بود را درآورد و گفت اين!
گفتم ماجرا دارد؟ گفت آره، 3-4 سال پيش وقتي مقام معظم رهبري آمدند صدا و سيما و به ما هم سرزدند، از ايشان پرسيدم اگر از شما يك يادگاري بخواهم چه چيزي به من مي دهيد؟! آقاي خامنه اي هم دست كردند درجيب شان و اين اسكناس را درآوردند و گفتند اين!
مي گفت اين اسكناس را هميشه همراه خودم دارم.حسابي برايم بركت آورده!
آقا روي اسكناس برايش نوشته بودند:
«كي مي تونه جز من و تو درد ما رو چاره كنه»

به فكر رنگ سبز پس فردا...