قرار بود به همراه چند تا از رفقا برويم يك مسافرت كوچولو.
كارها كه تقسيم شد، خريد مريد افتاد روي دوش من. رفتم توي يكي از اين سوپرماركت هاي مجلل. آدم توي بعضي سوپرماركت ها (يا همان بقالي اسبق) كه مي رود، دوست دارد همينجوري قدم بزند و نگاه كند. حس هوسي بودن بهت دست مي دهد از بس همه چيز هست.
همه چيز در ابعاد فله اي و خانوادگي!
بگذريم، رفتم قسمت فروش كنسروها. خب بعضي هايش كه از قديم هم بوده اند: كنسرو ماهي و لوبيا و نخود و... يك خرده جلوتر كه رفتم ديدم توي طبقه جلويي، كنسرو همه غذاها هم توي بازار آمده: خورشت قرمه سبزي، قيمه، بادمجان، كنسرو ماكاروني، جوجه كباب ، برنج پخته، آش رشته، و... اما ته ماجرا وقتي بود كه توي طبقه آخر چشمم به كنسروهاي آپ توديت روشن شد: كنسرو كله و پاچه گاوي و كله و پاچه گوسفندي، كنسرو سيراب و شيردان، كنسرو زبان!
خانم فروشنده مي گفت الان ديگه لازم نيست كسي زحمت غذا پختن به خودش بدهد ضمن اينكه خيلي ها وقتش را هم ندارند. مي گفت خانم ها خسته شده اند از اينكه همه اش بوي پياز داغ بدهند و دغدغه ته گرفتن و سر رفتن قابلمه هاي روي گاز را داشته باشند!
يكي از همين بچه هايي كه قرار بود باهاشان برويم يك مسافرت كوچولو، دانشجوي وارونژ امريكاست. مي گفت آنجا اكثراً غذاهاي كنسروي مي خورد و هر چند هفته يك بار هم مي رود دكتر براي سرم و آمپول. مي گفت اكثر اين افزودني هاي مجازي كه در اين كنسروها مي ريزند، صرفاً تضمين مي كند كه تو را نكشند وگرنه دهان معده ات را آسفالت مي كنند.
بالاخره شيرجه زدن در دنياي مدرنيته، آداب و رسومي دارد كه يكي از آنها تن دادن به همين كنسروهاست. دنيايي ماشيني كه همه چيز را آماده به تو تحويل مي دهد، خوش رنگ تر و خوش طعم تر از چيزي كه تو خودت را هم اگر بكشي نمي تواني مانندش را بپزي!
كم كم و يواش يواش هم مي رسي به جايي كه مي بيني ناچار به مصرفي و اين دنيا، هنر و سليقه و مغز تو را طوري دوشيده كه حالا تو «ماشين» شده اي و مجبور به تبعيت از فكر غالب اين دنيا هستي كه حتي براي من و تو سليقه طراحي مي كند. درست مثل آن صحنه از فيلم ماتريكس كه وقتي گوشي موبايل از دست شخصيت اول فيلم كه در لبه يك برج بلند ايستاده بود، مي افتد و با تمام وجود حس مي كند كه بدون مظاهر اين تمدن، چقدر تو خالي است و ارتباطش با ديگران چقدر وابسته به همين ابزارهاست.
¤¤¤
آره، جاي همه خالي مسافرت كوچولويمان حسابي چسبيد. براي ناهار و شام و غذا هم حسابي ذوب شديم در اين زندگي كنسروي!
به فكر رنگ سبز پس فردا...