يك خرده قديم ترها، وقتي يك چندم اين قد و هيكل را صاحب بوديم، توي مدرسه يا خانه يك كتاب هايي داشتيم به نام «كتاب نقاشي».
اين كتابها، تنها كتابهاي دنيا بودند كه ما رسماً مجوز خط خطي كردن توي آنها را از طرف بزرگترها داشتيم! اگر يادت باشد، وقتي لاي اين كتابها را باز مي كردي، يك طرف كتاب تصوير كامل و رنگ شده اي از يك حيوان، منظره يا... بود و در طرف مقابل هم كروكي همان تصوير روبرويي منتها تو خالي و بدون رنگ وجود داشت و هنر ما اين بود كه بايد مداد رنگي به دست مي گرفتيم و تصوير ناقص را از روي مدل روبرويي اش كامل مي كرديم.
زماني كار ما تحسين برانگيزتر مي شد كه بعد از اتمام رنگ آميزي مان، رنگها كمتر از خطوط طرح كتاب بيرون زده باشند و نوك مدادهايمان را توانسته بوديم در مرز اين خطوط كنترل كنيم و مراقب باشيم مغز مداد زردمان از گردالي خورشيد توي آسمان طرح، بيرون نزده باشد.
يعني اساساً نكته مهم اين مشق نقاشي همين بود وگرنه ناشر كتاب، خودش تصوير خوش رنگ تر و فيكس شده را در صفحه مقابل چاپ كرده بود!
مهم اين بود كه وقتي رنگ آميزي مان تمام مي شد، خودمان با مقايسه تصاوير متوجه مي شديم كه خورشيد نقاشي ما هرچقدر گردالي تر باشد، خورشيدتر است! هرچقدر خط و خطوط نقاش را بيشتر رعايت كنيم، آخر ماجرا دست پخت مان تودل بروتر و رئال تر مي شود.
آن روزها ما -اگر چه حالي مان نبود- با اين كار حفظ «حريم»ها را مشق مي كرديم و دست و ذهن و نگاه مان را با «قاعده »ها تمرين مي داديم تا دو زاري ذهن مان بيفتد كه يك ذهن زيبا چون در صفحه هاي مختلف كتاب، الگوهاي متفاوت مي بيند پس هيچ وقت به دنبال شكار الگو نمي رود بلكه حفظ جهت ها و معيارها را داغ ترين دغدغه خاطر خودش مي داند.
¤ ¤ ¤
حالا امروز هم كه لاي اين خفن بازار روزگار را نگاه كني، مي بيني هنوز انگار هنر من و تو همان مشق دوران فسقليت است. با اين تفاوت كه توي اين كتاب اگر نوك مدادت جنبيدن بگيرد و گردالي را تبديل به مربع بكند، شايد آن وقت صفحه بعدي اي براي از نو مشق نوشتن در كار نباشد و اگر هم باشد، آن وقت تو يك صفحه را باخته اي.
بپا از خط نزني بيرون!
به فكر رنگ سبز پس فردا...