دبيرستاني كه بوديم، خيلي به اين تيپ سؤال برمي خورديم: «جاي خالي را با گزينه مناسب پر كنيد» يا «جمله زير را با مناسب ترين گزينه كامل كنيد.» آخ كه چقدر هم ضد حال بودند اين سؤال ها؛ مخصوصا وقتي چهار تا گزينه به هم شبيه بودند و هر كدامشان يك جور مخت را قيلي ويلي مي كردند كه من جوابم، منو بزن يارو!
اين كه گفتم دبيرستان، نه اين كه فقط تو دبيرستان داشتيم، دانشگاه هم از اين جور تمرين ها داشتيم؛ اما دبيرستان خيلي بيشتر با آنها سروكله مي زديم، خصوصا در درس زبان انگليسي و عربي كه نمره گرفتن از آنها براي من بدبخت، خاشخاشي ترين كار دنيا بود. بايد كلي فر مي خوردي و كش مي آمد سر و صورتت تا يك نمره بخور و كتك نخوري مي گرفتي و بي خيال مي شدي تا سال بعد.
مي داني، به خودم كه نگاه مي كنم، مي بينم كم شبيه به آن سؤال ها نيستم. يك زندگي دارم پر از جاهاي خالي، پر از جملات ناقص و يك عالمه بيشترتر «گزينه» مناسب و نامناسب براي انتخاب!
يك عالمه ثانيه هاي نقطه چين دار كه منتظر گزينه منتخب من اند، منتظر پر شدن اند، منتظر گند زدن يا شاهكار به خرج دادن اند، منتظر گزينه اند، گزينه هايي كه بعضي وقت ها مي بيني همه شان «درست»اند اما «مناسب» نيستند و تو بايد بگردي و هماني را پيداكني كه matchتر از بقيه، جمله تو را از آب و گل درمي آورد. اين جمله ها مي شوند حيثيت تو، مي شوند داروندار تو، مي شوند زندگي تو. آره، دقيقه هاي زندگي ام پر شده از جمله هايي پر از جاي خالي و يك عالمه جواب خام كه فقط يك كدام از آنها، به جاي خالي مورد نظر پا مي دهد و كاملش مي كند و از مجرد بال بال زدن نجاتش مي دهد.
تو دعا كن اين يكي جاي خالي را هم وقتي پر كردم، كنارش تيك بزنند، با رنگ سبز!

به فكر رنگ سبز پس فردا...