بچه هاي فيزيك يك واحد درسي دارند در مورد مواد انتقال دهنده الكتريسيته و مواد عايق و نيمه عايق و اينجور چيزها. اگر اشتباه نكنم واحد الكترومغناطيس 2 است كه از فرط سخت بودن و سه پيچ بودن اساتيدش بين دانشجوهاي كارشناسي ضرب المثل شده كسي كه الكترو 2 را نيفتد، دانشجوي فيزيك نيست!
آها، اصطلاحاً به اين جور مواد «هادي» هم مي گويند. به قول استاد مرحوم ما كل فيزيك توي همين هادي و هدي خلاصه مي شود وبس. ما توي اين درس ياد مي گيريم كه بايد براي ساخت آلياژها چه موادي را به كار ببريم تا مثلاً در فلان قسمت هواپيما اگر به كار رفت بتواند تمام برق را انتقال بدهد و يا كاملاً نقش عايق را بازي كند و باز هم به قول همان استاد مرحوم مان از خودش هادي بازي درنياورد!
يكي از اهداف شليك هاي نوتروني در آزمايشگاه هاي هسته اي هم همين است، يعني بعد از فرود آمدن ضربه ليزر به شيء هدف، دستگاه براي ما مشخص مي كند كه اين بابا چند درصد رساناست و چنددرصد نارسانا.
ته اين درس اينست كه هر چقدر ناخالصي فلز كمتر باشد رسانايي اش كاهش مي يابد يا به عبارتي هر چقدر فلز فلزتر باشد هدايتش به 100درصد نزديكتر مي شود. مثل الماس (يا همان 60C) كه بهترين هادي در جهان است.

¤ ¤ ¤

ديروز داشتم مصاحبه رضا ميركريمي (كارگردان خيلي دور خيلي نزديك) را مي خواندم. ديدم وقتي يك هنرمند خودش سالم باشد و زلاليت كف دلش بالا باشد، پيامش بدون كج و كنجل شدن و منحرف كردن ليزرهاي ذهن تو، مي نشيند به دلت.
يعني يكجورهايي در مقوله فرهنگ هم قضيه همان رساناها و نيمه رساناها صدق مي كند. شايد به همين خاطر است كه مثلاً هاليوود با اين همه فيلم معنوي و مثبت كه هر سال در مورد معاد و جلوه روحاني انسان و غيره و غيره توليد مي كند، نمي تواند هيچوقت در دنيا موج ايجاد كند و هم چنان توليدات مخرب ومنفي اش هاليوود را هاليوود مي كند. و از اين طرف وقتي مجيد مجيدي با دو تا از كارهاي ساده و به رنگ خدايي اش از اين مملكت بلند مي شود و مي رود چهار تا كشور آن طرف تر، كل دنيا را به ستايش وامي دارد. يعني حرف ها يكي است وچندان تفاوتي با هم ندارد اما هميشه سيستم فرهنگي منتقل كننده است كه حرف آخر را مي زند.
هر پيامي براي رسيدن احتياج به هادي بي خط و خش دارد و هر قدر اين وسط ناخالصي كمتري باشد، رسانايي 100درصدتر مي شود و اين يعني فراتر از حرف استاد ما ، كل زندگي توي همين هادي و هدي ها خلاصه شده است و بس.
يعني يكجورهايي بايد دل را الماسي تراش داد و فلزتر بود رفيق!
به فكر رنگ سبز پس فردا...