پشت مرقد حضرت امام خميني(ره)، كمي آن طرف از مزارع گندم، محله اي ست به نام «كريم آباد»! چند وقت پيش با عكاس روزنامه رفتيم آنجا و از وضع اسف بار بعضي از خانواده هاي آنجا گزارش تهيه كرديم و چاپ كرديم.
آنجا زني را ديديم كه بعد از اينكه مطمئن شد مسئولين منطقه از گفتگويش با ما خبردار نمي شوند! و هويتش برملا نمي شود، ما را مهمان درددل هايش كرد و گفت و گفت. از عاقبت دختران جوان در اين منطقه بگير تا خانه هاي نيمه ساخته و... وقتي از او پرسيديم چرا همه پسربچه ها و دختربچه هاي اينجا كچل اند، گفت چون پول سلماني نداريم، هر چند وقت يكبار يكي از خيرهاي تهران يك سلماني با خودش مي آورد اينجا و سرشان را مي تراشد و مي رود تا دفعه بعد!
يكي دو ماه پيش در جريان پرونده قمه كشي يك دانشجو در دانشگاه بوعلي سيناي همدان و سفري كه به اين شهر رفتم، همراه چند تا از بچه هاي بسيج دانشجويي سري زديم به منطقه «خضر» در جنوب شهر همدان. باورمان نمي شد اينجا ايران باشد! دختراني را ديديم كه يك كليه بيشتر نداشتند يا پيرمردي كه از گوشت گربه...
بي خيال؛ و چندين و چند مورد ديگر كه به طور حتم از حافظه ها پاك شدني نيستند.
حالا تكه هاي اين پازل را بگذار كنار هم وچشم انتظاري ملت از منتخبين جديد- در مجلس يا دولت يا...- راهم بگذار يك كنار و ببين آيا جايي براي اختلاف و اصطكاك بين همين هايي كه ما به آنها مي گوئيم «خودي»، پيدا مي كني يا نه! حالا بهانه اش اختلاف سليقه بر سر چينش وزراي كابينه باشد يا هر چيز ديگري ، مهم خود همان «اختلاف» است؛ همان ويروسي كه مدعيان اصلاحات را ظرف 8 سال از پا درآورد و از گردونه بيرون انداخت.
¤ ¤ ¤
يادم نمي رود صحنه آن فيلم خارجي را كه كشيشي مسيحي براي ارشاد مردم به روستايي رفته بود و براي آنها سخنراني مي كرد. موقع رفتنش زني روستايي در مراسم بدرقه اش جلو آمد و گفت: دفعه بعد كه آمدي با خودت قرصي نان هم بياور كه ما از پند سيريم و گرسنه يك تكه نان!
به رنگ سبز پس فردا...