يك حسي مثل قدم زدن تو كوچه باغ هاي قديمي تهران، بعد از يك باران تند يا يك حسي مثل نشستن زير يك آبشار مرتفع مثل گنجنامه همدان يا شايد هم يك حسي مثل پردادن يك بادبادك ساخته شده از حصير و روزنامه در يك هواي ايده ال و اوج گرفتن و تكان خوردن نخ اش... آره، اين آخري بيشتر مي چسبد، يك بادبادك ساخته شده از روزنامه و حصير تو آسمان!
سالگرد تولد نسل سه، چيز خيلي خاصي نيست. فقط يك ضربه چكشي ست توي مغزت كه سرت را بكني بالا و ببيني كجاي آسماني؟! پردادي يا پرداده اندت؟!
و البته در كنار آن يادآوري زحمت هاي نامرئي رفقايي كه وقتي از جنب و جوش مي ايستي تازه مي بيني اگر مدد آنها نبود، وسط پل جا مانده بودي. از حسين شريعتمداري و حسين صفار هرندي و عليرضا ملكيان و رسول قابچي و علي اكبر هدايتي و اكبر آقاجان پور و مهدي قدرتي و بهروز وكيلي و داود سلطان محمدي و رضا سلطاني و مجيد رزازي و پرستو قادري و غلامرضا صادقيان و محمد حسن شهرياري و حشمت الله عباسي بگير تا برو بچ اكتيو خود نسل سه و بقيه و بقيه.
روزي كه حسين صفار هرندي رفت از كيهان، بچه هاي تحريريه يك روزنامه سفيد برداشتند و هر كدامشان يك چند خط يادگاري براي حاج آقا رويش نوشتند. يادگاري بچه هاي نسل سوم
- كه حالا بدجوري به درد خودمان مي خورد- اين بود:
حاج آقا، نخ بادبادك دلت را دودستي بچسب تا به آسمان كس ديگري نرود!
به فكر رنگ سبز پس فردا...