بار اولي نبود كه مترو تأخير داشت و در راه گير مي كرد و من دير مي رسيدم خانه و نگرانم مي شدند.
بار اولي نبود كه در ترمينال، تاكسي هاي خالي را جلوي صف مسافران خسته و عصباني مي ديدم كه مسافر سوار نمي كردند. انگار شيطان رفته باشد توي جلدشان و مي خواستند پول قلمبه به جيب بزنند و مدام دربست، دربست مي كردند.
بار اولي نبود كه بچه هاي كوچك و آفتاب سوخته بي نوا را در خيابان مي ديدم كه آويزانت مي شدند و مي گفتند: تورو خدا يه چيزي از من بخر، دشت اول منه...
بار اولي نبود كه يك عالمه تيپ و قيافه عجيب و غريب و كذايي و فضايي و صدرحمت به عصر داينا كوچولو ها و... توي خيابان هاي شهر زيارت مي كردم.
بار اولي نبود كه زن ها و دختران خياباني را مقدمه صداي ترمز ماشين هاي هوس ران و بي حيا مي ديدم.
بار اولي نبود كه در واگن اول مترو، دختري را مي ديدم كه از خانه فرار كرده بود، بار اولي نبود كه جواني را مي ديدم كه دغدغه پارتي واكس و آيس و ويلاي كلاردشت داشت و...
آره بار اولي نبود كه مصداق هاي بي نظمي و فقر و فساد و تبعيض و اعتياد و فرار و ناامني و... را با چشمان خودم مي ديدم. اما در كنار همه اينها و شايد به خاطر همينها بود كه با آمدن دكتر، به خودم گفتم: به به چشم ما واقعاً روشن!
بالاخره همان كس كه بايد مي آمد، آمد.
به چشم هايم گفتم همه آن «باراول نبودكه...»ها تمام شد و احتمالاً روزي مي توانم روي كاغذ بنويسم: بار آخري بود كه...
چون مي دانم كه دكتر هم روي همين زمين و خاك قدم برداشته و نفس مي كشد و خوب مي دانم كه با چشم هاي كاملا باز قدم برمي دارد و از كنار من و تو و ديگران بي تفاوت نخواهد گذشت.
آره، رئيس جمهور منتخب من.
ما يعني من و همه بقيه، بدجوري منتظرتيم دكتر!
دلم مي خواهد امروز خنك ترين «خوش آمديد» و «تبريك» دنيا را در يكي از بهترين روزهاي داغ خدا، براي شما فرياد بكشم و آخرش آرام بگويم ما بدجوري منتظر عمل كردن به حرفها و وعده هاي قشنگ ات هستيم.
هرچه باشد تو منتخب شريف ترين مردم روي زميني و اين يعني دغدغه، يعني يك بار سنگين، يعني لياقت!
آره دكتر، لياقتت مبارك.

فريا رئيسي نژاد