بابا بزرگ ما آدم باحالي بود. بنده خدا براي خودش كلي «شاد» بود. آن اواخر يك خرده آلزايمري شده بود و حافظه اش آن لاين نبود. يادم هست عيد نوروز كه مي رفتيم پيش اش، همه نوه ها را يكجا به صف مي كرد و يكي يكي مي پرسيد تو كدامي؟ و مثلاً مي گفتم فلاني ام و يك اسكناس 20توماني عيدي مي داد.
كرمولك هاي ما هم، قلقلك مان مي داد و از حافظه عتيقه بابابزرگ سوء استفاده مي كرديم و دوباره مي رفتيم ته صف و... و يك 20توماني ديگر!
¤¤¤
بابابزرگ عشق مي كرد ما را بخنداند. يكي از سرگرمي هايش اين بود كه عينك دودي مي گذاشت و كلاه كابويي سرش مي كرد و به قول خودش «تريپ جفنگ» مي گذاشت و سر و شكل خودش را امروزي مي كرد و ما هم كلي مي خنديديم و عشق مي كرديم كه بابابزرگ پيش نوه هايش شنگول است.
ته دل مان هم مي دانستيم كه پيرمرد نه كابوي است و نه هيچ چيز ديگر. بابا بزرگ، بابابزرگ بود.
البته بابابزرگ فقط قاطي نوه ها از اين تريپ جفنگي ها مي گذاشت و حتي اگر او را مي كشتي حاضر نبود جلوي ديگران از اين كارها بكند!
¤¤¤
بابابزرگ ها هميشه بايد بابابزرگ بمانند، نه چيز ديگري.
و خدا نياورد روزي را كه سركار گذاشتن ها و خنده و «شوخي» هاي هم سن و سال هاي من و تو بخواهد كاردست بابابزرگي بدهد و آن طفلك را جو بگيرد و با همان تريپ جفنگي بلند شود برود تو خيابان و «توهم» برش دارد و بابابزرگي يادش برود.
به فكر رنگ سبز پس فردا...