مردمان سرزمين «تروي» در آخرين ثانيه هاي دسترسي به پيروزي بودند. همه حدس و گمان ها، خبر از پيروزي قطعي آنها داشت. تروئيها عليرغم كم بودن نفراتشان در برابر سپاهيان وحشي رومي، به كمك رهبر خوش فكر و ديوارهاي مستحكم دژشان توانسته بودند رومي ها را بيرون از خانه زمين گير كنند.
«نظرسنجي»ها اين را تأييد مي كرد، «آمار»ها هم همين رامي گفت. سايت هاي اطلاع رساني و خبري هم دليلي بر رد اين برد تاريخي نداشتند، اما «كادوي چوبي» رومي ها همه چيز را خراب كرد.
رومي ها مجسمه اسب تراوا را به نشانه «دوستي» به تروئيها بخشيدند و تروئيهاي گاگول هم از خود نپرسيدند، كادوي لشگر تار ومار شده و زخم خورده چه معنايي مي تواند داشته باشد، اين موقع؟!
تروئي ها حرف رهبر را بي خيال شدند و دروازه را باز كردند تا open surce باشند و اين شد كه «نفوذي» وارد شد. باقي ماجرا را حتماً يا خوانده اي يا هاليوودي اش را ديده اي و مي داني.
¤¤¤
خواستم ته اين يادداشت براي خودم و خودت و همه رفقايي كه امروز نظرسنجي و آمارها خبرهاي خوش برايشان كادو مي آورد، يادآوري كنم كه تروئي ها جنگ برده را باختند. دشمن، دقيقه 90 را خيلي دوست مي دارد!
به فكر رنگ سبز پس فردا...