1- يكي دو سال پيش كه كاست اوپس اوپس «غريبانه» محمد كويتي پور آمد به بازار موسيقي مملكت، ما يك جيغي زديم و صورت خودمان را هي ناخن كشيديم و موي سرمان را كنديم كه بابا تريپ عزاداري امام حسين(ع) كه با دمبل و ديمبول آبش توي يك جوي نمي رود. خصوصاً وقتي متوجه شديم كه آهنگساز نام آشناي آن نوار، در كارنامه اش شاهكارهايي چون «تو مثل گلي» و «آدم و حوا» و «نازي...» را دارد.
نوشتيم ازاين دست گل ژيگول فردا غنچه هاي تازه تري قلمبه مي شود بيرون. ما جيغ زديم و خب البته آنچه جايي نرسد فرياد جيغي است. حالا جهت اطلاع و جهت ارائه ورژن جديد جيغ 2005 به ملت، چند روزي است كه يك كار تپل جديد وارد بازار موسيقي داخلي كشور شده با نام «ماه غريب» به خوانندگي يك طفلكي تا جائي كه دوزاري ما آنتن داد اين كار هنوز مجوز ارشاد نگرفته اما در تمام نوار فروشي هاي شهر پشت بلندگو در حال پخش است. و عجيب هم فروش دارد. هم عزاداري است و هم قيژ و قوژ براي نواحي مثل كمر و دست و گردن. آندلسي ها كه شاخ و دم نداشتند، به همين راحتي مي توان «قدر»ها را «قبر» كرد!
2-قرار شد خبردار تر كه شديم، خبردارترتان كنيم. ماجراي پائين كشيده شدن كركره عموپورنگ از شبكه يك و ساير ماجراها.
جاي شما خالي بعد از چاپ آن مطلب دو هفته پيش، ما از پشت گوشي تلفن صداي همه را شنيديم؛ رئيس دفتر مدير... و رئيس روابط... و فلاني و فلاني. خدا را شكر مثل اينكه بالاخره مشكل عموپورنگ در اين دو هفته حل شده و با گروه كودك و نوجوان اين شبكه، به توافق رسيده اند. ديشب تهيه كننده اين مجموعه (آقاجان زاده) خبر دارم كرد كه به زودي سري جديد عموپورنگ سوت مي شود روي آنتن! خود عموپورنگ (فرزيايي) هم ديشب كلي شنگول و منگول بود و مي گفت دلش براي مخاطبانش تنگ شده است. راستش از آدم تو دل برو واكتيوي مثل آقاي جعفري جلوه (مدير شبكه 1) غير از اين هم انتظار نداشتيم و نداريم. به قول سهراب: من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن!
3-امسال سال عقش و حال براي دانش آموزهاست به طرزي ناجور! امروز تعطيل به خاطر برف، فردا به خاطر 22بهمن، پس فردا خيابان ها ليز شده، فردايش فشار گاز خوابيده، پس فردا شگون ندارد آدم آخر هفته اي برود مدرسه، پس فرداي فردا هويجوري تعطيل مي كنيم و... يك بنده خدايي مي گفت دولت در آخرين سال دولت بودنش مي خواهد حال بپاشد تو هوا و يك خاطره خوش بكارد توي مغز بچه درس خوانهاي شيفته علم و دانش. به جان كامران، وقتي ما مدرسه مي رفتيم تا حلق مان توي برف فرو مي رفت و جيك نمي زديم تا چه برسد به بوق، آن روزها كجا بودند پدر ژپتوها؟! اي بدبخت صادق، اي بدبخت دانشجوها كه هيشكي دوستشون نداره!
به فكر رنگ سبز پس فردا...