كامران تو ديگه كي هستي!
بالاخره اين يكي ييلاق و قشلاق ما هم به پايان آمد و دوباره برگشتيم به جزيره نسل سوم!
سال آخر دانشگاه و دو سه تا ماجراي ژوگولو ببولو و چند تا تريپ ماركوپولويي و يه خرده ماجراي ديگر، همه و همه باعث شد يك مدت از استنشاق اكسيژن نسل سوم محروم باشم و قلابم را روي كولم بگذارم و بروم سراغ يك بركه ديگر براي گرفتن چند تا ماهي قرمز كوچولو.
چند روز پيش كه آمدم، اول از همه رفتم سراغ سردبير، واسه روبوسي و من آمده ام واي واي و رخصت پهلوون و حاجي زير آب اين كامران رو بزن تا من برگردم و غيره و غيره.
موقع خداحافظي حاج آقا در گوش ما بلند گفت دو تا نكته را آويزان كن به گوشهايت پسرم! يكي اينكه اين چند وقت كه هوا بوي صندوق سفيد و راي مي دهد، نخ بادبادك نسل سوم را محكم تر بچسب تا يك وقت خداي نكرده، باد آن را به آسمان كسي نبرد و لاي سيم برق خانه هيچ بنده خدايي گير نكند.
دوم هم اينكه مطلب شخصي توي صفحه ننويس و گرنه مي دهمت دست غضنفر تا خودش پرونده تشخيص مصلحتت را سه سوته ببندد،
ما هم گفتيم دو تا چشم، واسه همين اين يادداشتم را تو پر از خط خطي مي خواني؛ مي خواستم چند خطي Only براي كامران نجف زاده بنويسم، مي خواستم بنويسم خدا را صدوپنجاه هزار مرتبه شكر كه در ليست رفيق هاي تگري مان يكي مثل كامران را قرار داد تا هرچند وقت يكبار كه فيل مان ياد عشق آباد مي كند گوشي را با خيال راحت بسپريم دستش و تيك آف كنيم. مي خواستم بنويسم كامران جان با اينكه اصلا درست نيست كه تو در تلويزيون مملكت تقليد صداي اين و آن را بكني و بگذاري به حساب سرماخوردگي اما خيلي باحالي رفيق! مي خواستم بنويسم ماجراي بوق زدن آن شبت وسط ميدان ونك...، نه، ماجراي تماسي كه با موبايلت به شهرام...، نه، ماجراي درخواست ديدار خصوصي كه با رئيس جمهور مصر كرده بودي و رفته بودي سراغ فرزند...، نه نه، اينا نه، مي خواستم بنويسم با اينكه صبح تا شب در واحد مركزي خبر مشغول اطلاع رساني سالم و زحمت در جهت خدمت به خلق خدا هستي و عليرغم همه اينها در اين مدت سكان را دو دستي چسبيدي و نگذاشتي كشتي مان به گل بنشيند، خيلي لاو مي دارم تو را. جيليز رفاقتي و آخرشي. مي خواستم همه اينها را بنويسم و بالايش تيتر بزنم عموكامران، تو ديگه كي هستي!!، اما به خاطر سفارش حاج آقا از خير نوشتن همه آنها گذشتم!
به فكر رنگ سبز پس فردا...